Repertoar za Februar

Tokom februara, na novobeogradskoj Sceni Carina (MZ “Studentski grad”, Narodnih heroja 30, II sprat) biće odigrane dve predstave.

 

U subotu, 4. i 11. februara od 20.00 na repertoaru je predstava “Postojanje”, koja je nastala po tekstu Edvarda Bonda. Komad je režirao Dušan Popović, a uloge tumače Rade Ćosić i Vladimir Tešović. Više o predstavi pročitajte OVDE.

U nedelju, 19. februara od 20.00, publika će videti izvođenje “Papirnatog Pintera“, četiri jednočinke nobelovca Harolda Pintera po prevodima Borivoja Gerzića.

Karte se ne naplaćuju, ali po želji se ostavlja prilog. Obavezne rezervacije zbog ograničenog broja mesta u sali na 065/2874-809 ili na burainadiranje@gmail.com.

Repertoar za januar 2012.

Tokom januara, na novobeogradskoj Sceni Carina (MZ “Studentski grad”, Narodnih heroja 30, II sprat) biće odigrane dve predstave.

U utorak, 24. januara od 20.00, publika će videti izvođenje “Papirnatog Pintera“, četiri jednočinke nobelovca Harolda Pintera po prevodima Borivoja Gerzića.

U subotu,  28. januara od 20.00 na repertoaru je predstava “Postojanje”, koja je nastala po tekstu Edvarda Bonda. Komad je režirao Dušan Popović, a uloge tumače Rade Ćosić i Vladimir Tešović.

Karte se ne naplaćuju, ali po želji se ostavlja prilog. Obavezne rezervacije zbog ograničenog broja mesta u sali na 065/2874-809 ili na burainadiranje@gmail.com.

Nova premijera na Sceni Carina – Postojanje od Edvarda Bonda

U novoj sezoni Scena Carina je premijerno izvela predstavu Postojanje, po tekstu Edvarda Bonda u režiji Dušana Popovića. U predstavi igraju glumci Rade Ćosić i Vladimir Tešović. U prepunoj maloj sali mesne zajednice u ulici Narodnih heroja broj 30 na Novom Beogradu, decembra 18-og publika je reagovala vrlo burno: jednostavno ovaj komad je iznenađenje za naš uobičajeni pozorišni život i provereno benigni repertoar gradskih pozorišta. Razlog zbog čega je Postojanje (Existence) potreban danas beogradskoj pozorišnoj publici je činjenica da ovaj komad ne ilustruje puko nasilje na sceni već na izuzetno refleksivan način pokazuje nas same: nudi nam mogućnost da ga u sebi preispitamo i svetu koji nas okružuje. Iako su u samoj predstavi bez ikakvih zadrški scene nasilja očigledne, postoji veoma suptilna razvojna linija spoznaje prirode ljudskih odnosa. Spoznaja o tome ko smo zapravo. Kada glavni lik shvati da ono što on traži  (navodno novac) nije zapravo njegova suštinska lična želja, povratak na stari put do kuće više nije moguć. Bond vrlo često koristi u svojim dramama motiv izbora nalik Šekspiru. Ako naš moralni i emotivni život podredimo isključivo zahtevima tj. da u okvirima zadatih klasnih uloga “uspemo” da postojimo po društvenim merilima, gubimo prvobitnu radikalnu nevinost. Ona je znak pravde u svakom čoveku, dobijamo je rođenjem smatra Bond i kada je u sebi ponovo otkrijemo, bez nje ne možemo da postojimo. Ni po cenu opstanka lišenog moralnih načela.  Takav život postaje zatvor naše ljudskosti, “fašizam lenjog čoveka” kako on ističe.  Zato glavni lik i odlučuje da ostane u sobi zauvek.  U savremenom svetu krivica se isključivo pripisuje određenoj društvenoj klasi, onoj kojoj X, običan mladić pripada. Nasilje je temelj naše civilizacije sudeći po količini kojom obiluje istorija ratova, ali i raznih građanskih soba. Jedna od takvih soba u naizgled mirnodopskoj prestonici kao što je London je i ova u kojoj se odvija radnja komada Postojanje. 

This slideshow requires JavaScript.

Postojanje

U nedelju, 18. Decembra 2011. godine u 20:00 sati, prvo profesionalno novobeogradsko pozorište i najmlađe u gradu Scena Carina s ponosom predstavlja svoju novu predstavu. U pitanju je dramski tekst Postojanje, (Existence) legendarnog britanskog pisca Edvarda Bonda u prevodu Đorđa Krivokapića.

Reditelj predstave je Dušan Popović, glavne uloge tumače Rade Ćosić i Vladimir Tešović, a umetnički direktor projekta i samog pozorišta je mr Nataša Milović, teatrolog.

Prva predstava ovog pozorišta je bila Papirnati Pinter, koja se i dalje izvodi na ovoj sceni.

O komadu Postojanje

Komad Postojanje prvobitno je napisan kao radio-drama. U Francuskoj je već izveden u pozorištu, a od 2012. godine postaće i deo stalnog repertoara Scene Carina.

Radnja dela odvija se u srcu Londona u zgradi iz edvardijanske epohe kada jedne noći pri povratku iz paba, običan mladić neplanirano skreće sa svog uobičajenog puta do kuće. On upada u stan neobičnog stanovnika metropole – samca u mraku. Ovaj nesvakidašnji “susret” u potpunosti će promeniti granice spoznaje sopstvenog postojanja glavnog lika. Kao i svi Bondovi komadi koji su i nadahnuli pokret in yer face u Britaniji i ovaj put otvara ključna pitanja ljudskosti i nepravde društva. Kako živeti sa suštinskim istinama kada se jednom osveste u ekstremnim okolnostima? Kako ponovo sastaviti nešto što je i pre fizičkog razaranja bilo godinama tiho urušavano simboličkim nasiljem modernog društva? Zašto savest “nema jezik”, ali je ipak možemo čuti u trenutku kada se nečovečno ophodimo prema drugim ljudima? Da li izlaz iz klasnog poretka putem kriminala postaje ulaz u zatvor sopstvene duše…Bond smatra da je “potrebno mnogo kulture da bismo postali ubice” i smatra da dramu ponovo moramo vratiti u suprotnom postojanje naše demokratije kao i u staroj Grčkoj počinje da nestaje.

O Edvardu Bondu

Rođen je 1934. godine u Londonu u radničkoj porodici. Sa nezavršenom školom, radi teške fizičke poslove i biva mobilizovan. Sa 21 godinom počinje da piše i u Rojal Kortu šezdesetih postavkom svoja dva komada Papino venčanje i Spaseni, menja tokove dotadašnjeg poimanja radničke omladine u pisanju drama. Sam Bond kaže da su reakcionarni pisci pre njega uglavnom pokazivali na komičan način radnike i seljake u duhu imperijalnih tradicija. Bond je pisac posleratne generacije autora kao što su Džon Osborn, Harold Pinter, Arnold Vesker. Njegove najčuvenije drame su tokom šezdesetih doživele cenzuru (komadi Spaseni i Rano jutro), dok je sam Bond sve više sticao ugled u svetu. , U rodnoj Britaniji epitet kontroverznog autora ga prati sve vreme. Čuveni reditelji poput Pitera Štajna i Alana Fransona postavljali su njegove komade u najpoznatijim svetskim pozorištima. Bond živi povučeno od javnosti u Kejmbridžu i neumorno stvara nova epohalna dramska dela. takođe se bavi i teorijom drame. Zanimljivo je da je i kod nas godinama odsutan sa velikih scena, iako je upravo jedna od prvih Bitefovih nagrada bila njemu upućena. Bond je takođe poznat široj javnosti i kao scenarista Antonijonijevog filma Blow up za koji je bio i nominovan za Oskara, a potpisao je scenario i za film Nikolasa Rouga – Walkabout. Po njegovoj drami je snimljen i film In the Company of Men u Francuskoj kao savremenoj verziji Hamleta. U svojoj karijeri kao dramski pisac je mnoge svoje komade uspešno i režirao, a najviše se u poslednje vreme bavi pisanjem komada za mlade i dramskom pedagogijom. Ukazala se potreba za objavljivanjem njegovih najnovijih drama u izdanju kuće Arhipelag. Jedna od njih je i Postojanje koju će publika moći da gleda na sceni Carina. Premijera će biti ujedno i promocija I toma Drama, Edvarda Bonda pod nazivom istoimene drame Zločin 21. veka. Knjigu novijih drama ovog pisca čine ukupno četiri drame (Postojanje, Melodija, Na unutrašnjem moru i Zločin 21. veka) kao i Bondov kritički esej pod nazivom Grube beleške o pravdi. Pored Krivokapića, prevoditeljice ostalih dela su Marija Stajić, Jadranka Sretenović i Nataša Milović koja je i priredila knjigu.

Paper Pinter

Paper Paper Pinter consists of four short plays by Harold Pinter: Victoria Station, Family Voices, One for the Road, Mountain Language, in the form of the theatre of shadows, such as Karagoz theatre. Two actors animate paper puppets, with the battery lamps behind the canvas. This unusual performance is produced by the informal group ‘Scena CARINA’ comprising two professional actors Rade Ćosić i Vladimir Tešović, one film director Marko Kostić, one visual artist/creator of paper puppets Aleksandra Zdravković and one art director/producer Nataša Milović.

This slideshow requires JavaScript.

The plot

Victoria Station – during one night in London a taxi driver cannot move from his car. He cannot remember the main bus station in London – Victoria station, nor the eponymous symbol of British Empire. His colleague, the Controller, cannot understand the situation when ‘everything stops’. The Driver reveals that this client is a sleeping young female with whom he has “fallen in love” (possibly “for the first time”) and from whom he refuses to part, imagining that he will even marry her and that they will “die together in this car”.

Family Voices – The young man, new in a city, tries to find his place in it. He writes letters to his mother, but he cannot find the way to show his truth feelings to her any more. He cannot tell her about his real position in the hostile place where he now lives. The play deals with the problem of identity of the people who are not prepared for the traps of the so called ‘civilized world’.

One for the Road – a man is listening to the music and waiting for his next victim – Victor. He talks about candour in politics while he is torturing Victor’s wife and child. Victor is being punished for his disobedience to the system of a totalitarian state (which could be everywhere).

Mountain Language – the system of state control is allowed to make mistakes. But before that, system has a new rule – nobody can speak any language, except the language of the capitol city. Inspired by what really happen to Kurds in Turkey, Pinter wrote Mountain language as an agit-prop play about the irrationality of the ‘civilizing process’ which is based always on irrational rules and injustice. Harold Pinter says:

There are at least ninety countries that practice torture now quite commonly – as an accepted routine. With any imprisonment, with any arrest, torture goes with it. And on both sides of the fence, Communist and non-Communist. In fact more on what’s called ‘our’ side of the fence – I refer particularly to Central and South America – than on what’s called ‘their’ side of the fence. Certainly in terms of actual physical brutality, by which I mean murder and rape, which are the given facts in One for the Road However, the distinction between then and now is that then, in 1957, the concentration camps were still an open wound which it was impossible to ignore, whereas now it’s only too easy to ignore the horror of what’s going on around us. There’s too much of it. (A Play and its Politics, a conversation between Harold Pinter and Nicholas Hern published in Pinter’s One for the Road, Grove Wiedenfeld/New York, p. 8)

Paper Pinter is the first production on the Scena Carina – the first stage production for alternative performances. We called it Scena Carina (because the customs authority is quite nearby). We discovered this small local community in New Belgrade and we would like to produce there and create a most exciting theatre in Belgrade. Paper Pinter is our first step.

Note: every Saturday at 20h

Venue: Narodnih heroja street 30,

Buses: 65, 74, 71, 72, 75, 78, 18.

Contact: 065 28 74 809, burainadiranje@gmail.com

PAPIRNATI PINTER

Samostalni projekat grupe umetnika sa Novog Beograda nastao na sceni CARINA u MZ Studentski grad, bivši Viktor Bubanj

Ovim projektom predstavljamo četiri jednočinke Stanica Viktorija (Victoria Station 1982), Glasovi porodice (Family Voices 1981), Još jedno pred odlazak (One For the Road, 1984) i Gorštački jezik (Mountain Language, 1988) nobelovca Harolda Pintera po prevodima Borivoja Gerzića. 

Papirnati Pinter po svojoj formi odgovara kako lutkarskom pozorištu tako i teatru senki, ali nije jednostavno reći da je samo jedno ili drugo, zato što glumci u toku predstave imaju i klasične glumačke zadatke, i nisu nisu samo postavljeni iza platna iza koga animiraju papirnate lutke, iako su istovremeno i rasvetljivači i muzičari u određenim trenucima. U svakoj od ovih jednočinki primenjen drugačiji postupak pokreta, reči, svetla i zvuka koji glumci sami proizvode bez pomoćnog tehničkog osoblja. Tekstovi koje predstavljamo spadaju u red najangažovanijih Pinterovih komada iz osamdesetih godina. Ovaj projekat se opire glumcu koji je puki profesionalac, već stvara od njega celovitu pozorišnu ličnost spremnu na istraživački rad, a to se odnosi i na sve ostale uključene u projekat – kreatora lutki (mr Aleksandra Zdravković), reditelja (Marko Kostić), umetničkog direktora i producenta (mr Nataša Milović).

Papirnati Pinter razgrađuje i samu formu klasično shvaćene institucije pozorišta – dešava se u sali MZ Studentski grad, pored zgrade Carina, i zbog toga je i naziv ovog prostora od sada Scena Carina. Namera je da se savremena drama i pozorište promovišu u delu grada u kome ne postoji ni jedno pozorište sa večernjom scenom. Želimo pozorište po ugledu na sve velike gradove gde se na kulturnoj periferiji kakav je danas i dalje Novi Beograd, stvara za obične ljude najizazovnije pozorište, kako tematski tako i formalno. Filmski reditelj i esejista, Marko Kostić debituje u pozorištu ovim projektom, iako je dobitnik preko 12 međunarodnih nagrada za filmsko ostvarenje Princ od papira (koincidencija je u pitanju kada je reč o naslovu i ovog projekta).

Lutke su od papira, rad mr Aleksandre Zdravković, dizajnera scene i poznate vizuelne umetnice. Uz preciznost pokreta ovakvog vida animacije papirnatih „ljudića“ kako ih je umetnica Zdravković nazvala (svetlosnim lampama, zvukovima, pokretom i govorom) mladi profesionalni glumci Vladimir Tešović i Rade Ćosić uspevaju da ih ubedljivo ožive u datom scenskom kontekstu male i neuslovne sale. Ljudićima počinje da se veruje i publika se za njih vezuje iako mnoštvo likova predstavljaju glasom samo dvojica živih ljudi. Izgled lutaka je rađen po paternu ljudi iz časopisa, ali upravo zbog toga i odgovara apsurdu graničnih moralnih situacija u kojima se civilizovani i prosvećeni građani često nalaze u okviru poretka koji je PInter žestoko kritikovao. Glumci podnose najveći teret ove predstave jer uspevaju da se izbore sa Pinterovim delima možda i značenjski najtežim za izvođenje. Odabrani komadi ne govore samo o Pinteru kao piscu, nobelovim laureatu za dramsku književnost, već o angažovanom građaninu sveta, umetniku koji je najviše protestnih pisama napisao u svom životu, a koja su takođe od papira, pa je veza i na taj način blago sugerisana nazivom ovog projekta).

U prvom komadu Stanica Viktorija jedan taksista (Vladimir Tešović) opire se imperijalnom simbolu – kraljici Viktoriji, jer se neplanirano zaljubljuje u napoznatu mušteriju koja spava na zadnjem sedištu. On otkriva u samo jednoj noći suštinu sreće, ljubavi – iskrenog odnosa čoveka sa drugim čovekom, moć kreativnog potencijala u čoveku i to pokušava da objasni njegovom pretpostavljenom kolegi sa centrale (Rade Ćosić) koji, iako birokratski nastrojen i spreman da preti, počinje polako da uviđa da njegov život u maloj hladnoj kancelariji i nema mnogo smisla. Ljudi u stalnom kretanju treba da stanu za momenat u samo jednoj noći. Koji je momenat kada sve stane, kada pravila više ne važe, otvara kao pitanje ovaj komad.

U drugom komadu Glasovi porodice,  jedan mlad čovek na svom putu sazrevanja kroz pisma koja piše porodici zapravo objašnjava današnji civilizacijski ritual prelaska u zrelost – iskorenjivanje iz sveta nevinosti i prvobitne ljubavi koju nosi iz porodice. Pinter nam pokazuje da od nekog ko naivno želi da nađe svoje mesto u društvu, svoj dom u svetu, i ko sa puno nade dolazi u veliki grad u svet neznanaca, umesto da pronađe svoju novu kuću završava kao muška prostitutka u javnoj kući u kojoj je u početku bio samo privremeni stanar. Da li je veliki svet ne-mesto, i da li je potrebno da čovek iskoreni sebe iz svega dobrog i lepog, da bi u nemestu bio prihvaćen i dobrodošao?

U trećem komadu Još jedno pred odlazak  reč je o stradanju jedne porodice u totalitarističkom sistemu, neodređene države, ali države koja može biti bilo koja civilizovana zemlja danas, pogotovo demokratska. Čitanje teksta u ovoj postavci deluje neobično i žanrovski neodređeno, čak ironijski postavljeno u mnogim elementima, a ponajviše u izgledu samih lutaka. Dete, mali Niki je u predstavi prikazan kao vanzemaljac zato što su u ovakvim situacijama i deca tretirana subhumano u našoj istoriji. Simbolizam nepostojećih ili apsurdno postavljenih junaka iz realnosti u kontekstu već arhetipske situacije saslušanja likova predodređenih na stradanje (muž i žena su intelektualci/disidenti, a njihovo dete je optuženo za „napad“ na vojsku, tj. Državu – Pljuvao si na moje vojnike, na svete vojnike otadzbine!, kaže islednik Nikolas). Oni u potpunosti odgovaraju Pinterovoj želji da oslika apsurd civilizacije ukorenjene u nasilju i pokornosti, te mesto radnje više nije pitanje određene geografije i državnog uređenja, već model kulture nasilja u globalnom ustrojstvu.

Najmučnija predstava u ovom nizu od četiri komada je svakako Gorštački jezik. Rađena je prvobitno po istinitim događajima koje su Kurdi u Turskoj podnosili i nažalost i danas podnose. Ova drama je potvrdila svoju tužnu istinitost pri izvođenju u Londonu ovog komada, kada su glumci od strane policije bili tretirani na isti način kao i u Turskoj. Zabranjivanjem svakog drugog jezika sem onog kojim se govori u Prestonici, teško stanje određene isključene grupe ljudi, pratimo kroz komad. Pinter nije pisac lokalnih priča, pa tako i u ovoj drami Harold Pinter bespoštedno kritikuje svet tvrdokornih tradicija baziranih na principima zabrana i poslušničkim odnosom prema sistemu. Po cenu stradanja čovečnosti. Ako je u jednom pred odlazak opisan klasičan totalitarizam, u Gorštačkom jeziku vidimo situaciju grešaka koji taj isti poredak čini običnim, malim ljudima, ženama pre svega. Na kraju i kada se pravila promene, i vrati pravo na narodski jezik, ljudi tada gube moć da bilo šta više kažu.

Ideja je da je potrebno ponovo otkriti ljubav (koju na početku utopijski prikazuje komad Stanica Viktorija) kao put isceljenja okrenut ka drugome umesto priklanjanju raznim vidovima birokratskih pravila, normi koje propisuje sistem. Ideja koju Pinter i mnogi dramski posleratni pisci zagovaraju u svojim dramama je da ljubav ne može da opstane ukoliko svet uporno odbacuje pravdu. Zato su komadi poređani na ovaj način jer ista razvojna linija spaja slike koje Pinter smatra bitnim da se na nekoj sceni prikažu. Po Pinteru, upravo u današnjem sistemu vrednosti koncepcija „voljenja“ devalvirana je od strane onih koji kreiraju sudbine većine ljudi (oni koji sebe poistovećuju sa državom, ideologijom, autoritetom, bez prvobitnog sećanja o dobroti prema svim živim bićima, tj. prema svakom čoveku). Moralni autoritet savremenog sveta kao što drame pokazuju nije više majka, već vojska, a ako se podsetimo Pinterovih poslenjih govora uključujući i Nobelovo predavanje ovaj pisac je bezpoštedno kritikovao poredak kome su bombe moralni autoritet i legitimizovano nasilje nad narodima sveta.

Obrazloženje sastavila,

umetnički direktor, producent i pokretač scene CARINA mr Nataša Milović, teatrolog

Pinter od Senki – Jovan Ćirilov, Blic 29.01.2011

U novoosnovanom alternativnom pozorištu »Carina« (Narodnih heroja br.30) 25. decembra je prikazana premijera predstave »Pairnati Pinter«. Pošto nisam mogao da verujem kada mi je neko skrenuo pažnju da je to tek druga premijera na Novom Beogradu otkako je sagrađen. Kao učesnik radne akcije 1950. godine u izgradnji Novog Beograda, a potom građanin Beograda do dana današnjeg, zaista nisam mogao da se setim neke tamo odigrane premijere.
Hladnim stepeništem lišenog ukusa, ali punog grafita, u utrobi tipične novobeogradske zgrade nalazim prostor gde se igra Pinter.
Preduzimljiva producentkinja Nataša Milović otkrila je ovaj prostor, smislila za otvaranje komade Pintera, u prevodu Bore Gerzića, i predložila da se prikažu tehnikom neke evropske varijante pozorišta senki.
Kada smo ušli u polumračnu salu kroz veliko okno svetlelo je drveće raskošno okićeno snegom. Onda je jedan od autora kredom ispisao prvi naslov komada Harolda Pintera »Stanica Viktorija«, s tim da će ispisivati i ostale nazive dramoleta iz 80-tih godina prošlog veka. Na kraju saznadoh da su oba glumca mlade zvezde iz najnovijih hitova: Rade Ćosić iz filma »Montevideo, bog te video« (ja sam ga bogami video) i Vladimir Tešović iz »Šišanja«.
Oni su animatori senki, uz reditelja Marka Kostića, autora nagrađivanog filma »Papirnati heroj«, a sad mu je eto i Pinter papirnat. scenska sredstva su minimalistička, a izražajna. Moje bolno sećanje na susret negde u Italiji sa na smrt bolesnim Pinterom, koji će samo još koju nedelju biti od krvi i mesa, bilo je u skladu sa sablasnom atmosferom predstave.

Na kraju nas nekoliko gledalaca aplaudiralo je kao da nas je nekoliko stotina. To me je podsetilo na ono veče 12. novembra 1956. godine kada sma u teskobnoj dvorani »Borbe«, tada na Trgu Marksa i Engelsa, gledao predstavu »Fausta« kojim je otvoren Atelje 212. Asocijacija koja obećava.